Ενάντια στους μηχανισμούς παραπληροφόρησης που δρουν στο διαδίκτυο

Εισαγωγή

«Αυτός που δεν γνωρίζει την αλήθεια είναι απλώς ανόητος.
Αυτός που τη γνωρίζει αλλά δεν τη λέει είναι εγκληματίας.»
— Bertolt Brecht
Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, η πληροφορία διακινείται με πρωτοφανή ταχύτητα και ευκολία. Το διαδίκτυο προσέφερε στην κοινωνία ένα ισχυρό εργαλείο ελεύθερης γνώσης, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε νέες μορφές ευαλωτότητας. Η παραπληροφόρηση δεν εκδηλώνεται μόνο μέσω ψευδών ειδήσεων, αλλά και μέσα από διαδικασίες φήμωσης της αλήθειας από επίσημα φίλτρα ελέγχου αξιοπιστίας που εμφανίζονται ως ουδέτερα.
Τα επίσημα φίλτρα εποπτείας και ελέγχου αξιοπιστίας γεννήθηκαν από την ανάγκη περιορισμού της κακόβουλης παραπληροφόρησης και περιλαμβάνουν πολιτικές τεκμηρίωσης, αλγοριθμικά φίλτρα, κοινότητες διαχείρισης και κανόνες «εγκυκλοπαιδικής ουδετερότητας». Οι μηχανισμοί αυτοί συχνά λειτουργούν προστατευτικά για τον δημόσιο διάλογο. Ωστόσο, η ύπαρξη τους δεν εγγυάται ότι αποτρέπουν κάθε μορφή στρέβλωσης της αλήθειας, καθώς παρεμβάλλεται πάντοτε ο ανθρώπινος παράγοντας που σχεδιάζει, προγραμματίζει και αξιολογεί τα φίλτρα αυτά, καθορίζοντας τι θεωρείται συνωμοσιολογία και τι αποδεδειγμένη αλήθεια.
Οι άνθρωποι που ορίζουν τα φίλτρα αυτά αναπόφευκτα ενσωματώνουν τις δικές τους αντιλήψεις στην έννοια της εγκυκλοπαιδικής ουδετερότητας, ενώ συχνά επικαλούνται τυπικές διαδικασίες και έλλειψη τεκμηρίωσης, αποσιωπώντας το γεγονός ότι εφαρμόζονται επιλεκτικά κριτήρια βάσει προσωπικής ή συλλογικής κρίσης. Έτσι, η διαδικασία της θεσμικής προστασίας του διαδικτύου μπορεί να παράγει ένα διαφορετικό είδος παραπληροφόρησης: μέσω της αποσιώπησης της αλήθιας. Η επιλεκτική ανάδειξη στοιχείων, η απόρριψη βιωματικών μαρτυριών και η προνομιακή μεταχείριση θεσμικά αποδεκτών πηγών δύνανται να διαμορφώσουν μια ψεύτικη εικόνα που προπαγανδίζει μια σέχτα πλάνων..
Με δεδομένο ότι οι σύγχρονοι μηχανισμοί θεσμικής προστασίας δεν λειτουργούν πάντοτε δίκαια και συχνά εφαρμόζουν επιλεκτικά τα κριτήρια τεκμηρίωσης και τις έννοιες της «επίσημης πηγής», το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η αναπαραγωγή μιας εξωραϊσμένης εικόνας οργανισμών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας παρουσίασης.
Το παρόν άρθρο εξετάζει τους μηχανισμούς αυτούς μέσα από ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: την παρουσίαση της οργάνωσης «Νέα Ακρόπολη» στην ελληνική Βικιπαίδεια. Η περίπτωση αυτή δεν αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένη εξαίρεση, αλλά ως ενδεικτικό παράδειγμα θεσμικής δυσλειτουργίας που εγείρει ευρύτερα ερωτήματα για τη λογοδοσία των ψηφιακών πλατφορμών γνώσης.
Στόχος του άρθρου είναι να διερευνηθεί —μέσα από ανάλυση, σύγκριση και τεκμηριωμένη κριτική— πότε οι μηχανισμοί προστασίας της πληροφορίας παύουν να υπηρετούν την αλήθεια και πότε συμβάλλουν στη θεσμική της παραμόρφωση.
Τελικά, ίσως, η πιο ηρωική πράξη στη σύγχρονη εποχή να είναι η επιμονή στη γραφή και στη δημόσια κατάθεση της αλήθειας, ακόμη κι όταν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με επίσημους μηχανισμούς σκοταδισμού και χωρίς κανένα άλλο κίνητρο πέρα από το συλλογικό όφελος.

Κεφάλαιο 1

Η ζωή μέσα στην αλήθεια και το αίτημα που απορρίφθηκε

«Η ζωή μέσα στην αλήθεια είναι η μόνη πραγματική δύναμη των ανίσχυρων.»
— Václav Havel, Η δύναμη των ανίσχυρων

Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί καταγγελία με τη στενή έννοια του όρου, ούτε συναισθηματική αντίδραση σε ένα μεμονωμένο γεγονός. Πρόκειται για έναν φιλοσοφικό και ηθικό στοχασμό πάνω στην έννοια της αλήθειας, της εξουσίας και της μη βίαιης αντίστασης, με αφετηρία ένα συγκεκριμένο περιστατικό λογοκρισίας στον ψηφιακό δημόσιο χώρο. Στόχος του είναι να αναδείξει πώς η ήρεμη, συνεπής και τεκμηριωμένη κατάθεση της αλήθειας μπορεί να λειτουργήσει ως μορφή αντίστασης απέναντι σε συστήματα που επιδιώκουν τη διαχείριση —και ενίοτε την αποσιώπηση— του δημόσιου λόγου.

Η ζωή μέσα στην αλήθεια κατά τον Václav Havel

Στο δοκίμιό του Η δύναμη των ανίσχυρων (1978), ο Václav Havel αναλύει τη λειτουργία των αυταρχικών και μετα-ολοκληρωτικών συστημάτων, επισημαίνοντας ότι η ανθεκτικότητά τους δεν στηρίζεται πρωτίστως στη βία ή στην καταστολή, αλλά στη σιωπηλή, καθημερινή συμμόρφωση των πολιτών. Οι άνθρωποι αναπαράγουν το επίσημο αφήγημα μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις προσαρμογής, ακόμη και όταν εσωτερικά δεν το αποδέχονται.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, ο Havel προτείνει την έννοια της «ζωής μέσα στην αλήθεια». Όχι ως ηρωική πράξη σύγκρουσης, αλλά ως υπαρξιακή στάση: την άρνηση συμμετοχής στο οργανωμένο ψεύδος. Η απλή επιλογή να μη διατυπώνεται δημόσια κάτι που δεν βιώνεται ως αληθινό αποκτά πολιτική και ηθική βαρύτητα. Δεν ανατρέπει άμεσα τα συστήματα εξουσίας, αλλά αποκαλύπτει τον τεχνητό και εύθραυστο χαρακτήρα τους.

Gandhi, μη βία και ηθική επιμονή

Η έννοια του Havel συναντά τη φιλοσοφία της Satyagraha του Mahatma Gandhi — την προσκόλληση στην αλήθεια ως ενεργή ηθική στάση. Για τον Gandhi, η αντίσταση δεν εκφράζεται μέσω της σύγκρουσης ή της ύβρεως, αλλά μέσω της σταθερής, δημόσιας και συνεπούς κατάθεσης της αλήθειας, χωρίς εξαναγκασμό και χωρίς βία. Η μη βία (ahimsa) δεν αποτελεί παθητικότητα, αλλά μορφή ενεργής ηθικής επιμονής.

Η δύναμή της έγκειται στο γεγονός ότι δεν προσφέρει εύκολα προσχήματα απαξίωσης. Δεν βασίζεται στην κραυγή ή στη συναισθηματική φόρτιση, αλλά στη συνέπεια, την τεκμηρίωση και τη διάρκεια. Αυτή ακριβώς η στάση καθιστά τη μη βίαιη αντίσταση τη μόνη πραγματική δύναμη των ανίσχυρων.

Μακροθυμία και ηθική αντοχή στην παράδοση της Δύσης

Παρόμοια ηθική στάση συναντάται και στην χριστιανική παράδοση, όπου η μακροθυμία παρουσιάζεται ως καρπός του Αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5:22–23). Η υπομονή, η πραΰτητα και η εγκράτεια δεν εκλαμβάνονται ως αδυναμία, αλλά ως μορφές εσωτερικής δύναμης. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 5: 22 Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, 23 πραΰτης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστιν νόμος.

Στην κλασική φιλοσοφία, ο Στωικισμός —όπως εκφράζεται από τον Μάρκο Αυρήλιο και τον Σενέκα— προτείνει την αταραξία και την αυτοκυριαρχία ως μέσα διατήρησης της ηθικής ακεραιότητας απέναντι στην τυραννία και την αδικία. Η εξωτερική εξουσία μπορεί να ελέγξει τις συνθήκες, όχι όμως την εσωτερική στάση του ανθρώπου.

Ισχύς και αδυναμία στον Θουκυδίδη

Στον Διάλογο των Μηλίων, ο Θουκυδίδης αποτυπώνει με ωμό ρεαλισμό τη λογική της ισχύος: οι ισχυροί επιβάλλουν ό,τι μπορούν, ενώ οι αδύναμοι περιορίζονται σε ό,τι τους επιτρέπεται. Η φράση αυτή δεν αποτελεί ηθική προτροπή, αλλά περιγραφή μιας τραγικής πραγματικότητας, όπου η δικαιοσύνη υποχωρεί όταν δεν συνοδεύεται από δύναμη.

Ωστόσο, η αποτύπωση αυτής της πραγματικότητας δεν αναιρεί την ανάγκη ηθικής αντίστασης. Αντιθέτως, αναδεικνύει το στενό αλλά υπαρκτό περιθώριο δράσης των αδύναμων: όχι μέσω επιβολής, αλλά μέσω της άρνησης πλήρους προσαρμογής στο άδικο.

Μη βία και ενεργή αντίσταση στον Martin Luther King

Η φιλοσοφία της μη βίας του Martin Luther King αντλεί από τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού και τη σκέψη του Gandhi. Για τον King, η μη βία δεν ισοδυναμεί με υποταγή, αλλά με ενεργή αντίσταση στο κακό χωρίς αναπαραγωγή της βίας. Πρόκειται για ηθικό αγώνα που επιδιώκει τη μεταμόρφωση της συνείδησης, όχι τη φυσική εξόντωση του αντιπάλου.

Αλήθεια και εξουσία στον Michel Foucault

Σύμφωνα με τον Michel Foucault, η αλήθεια δεν υφίσταται εκτός σχέσεων εξουσίας, αλλά παράγεται μέσα σε ιστορικά προσδιορισμένα «καθεστώτα αλήθειας». Οι μηχανισμοί γνώσης λειτουργούν ως μηχανισμοί εξουσίας μέσω διαδικασιών επικύρωσης, κανονικοποίησης και αποκλεισμού. Η απόρριψη βιωματικών μαρτυριών δεν αποτελεί ουδέτερη επιστημονική επιλογή, αλλά πολιτική πράξη που αντανακλά τους όρους του εκάστοτε καθεστώτος αλήθειας.

Η αλήθεια στον σύγχρονο ψηφιακό χώρο

Η προβληματική αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο σύγχρονο ψηφιακό περιβάλλον. Η δημόσια αλήθεια δεν διαμορφώνεται πλέον αποκλειστικά από κρατικούς θεσμούς ή παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, αλλά και από ψηφιακές πλατφόρμες, αλγορίθμους, διαδικασίες εποπτείας περιεχομένου και κοινότητες χρηστών. Η δυνατότητα προβολής ή διαγραφής περιεχομένου, η αναγνώριση ορισμένων πηγών ως «αξιόπιστων» και ο αποκλεισμός άλλων συγκροτούν ένα νέο πεδίο εξουσίας — λιγότερο ορατό, αλλά εξίσου καθοριστικό.

Σε αυτό το πλαίσιο, η «ζωή μέσα στην αλήθεια» δεν χάνει την επικαιρότητά της. Αντιθέτως, μετασχηματίζεται σε μια πρακτική αντίστασης απέναντι σε μηχανισμούς που δεν επιβάλλουν σιωπή με τη βία, αλλά με διαδικαστικούς κανόνες, όρους χρήσης και αδιαφανείς αποφάσεις.

Το συγκεκριμένο περιστατικό: ένα απορριφθέν αίτημα

Σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο εντάσσεται η δημιουργία της διαδικτυακής σελίδας στο Facebook με τίτλο «Γράψτε την αλήθεια στην Βικιπαίδεια για την Νέα Ακρόπολη». Η πρωτοβουλία αυτή αποτέλεσε δημόσιο αίτημα επανεξέτασης της παρουσίασης της οργάνωσης στη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, η οποία την περιγράφει αποκλειστικά ως φιλοσοφικό και πολιτιστικό μη κερδοσκοπικό φορέα.

Σύμφωνα με τους δημιουργούς της πρωτοβουλίας, η εν λόγω παρουσίαση παραλείπει κρίσιμες πτυχές της ιστορίας και της εσωτερικής λειτουργίας της οργάνωσης, ενώ υποβαθμίζει τεκμηριωμένες κριτικές και μαρτυρίες πρώην μελών. Το αίτημα δεν επεδίωκε την επιβολή μιας αντίπαλης αφήγησης, αλλά τη διεύρυνση της μονοδιάστατης εικόνας, ώστε να συμπεριληφθούν δημόσια διαθέσιμες καταγγελίες και κριτικές.

Η πρόταση αυτή δεν έγινε δεκτή. Στη συνέχεια, η σχετική σελίδα αφαιρέθηκε από το Facebook με επίκληση παραβίασης των όρων χρήσης, χωρίς αναλυτική αιτιολόγηση. Το γεγονός αυτό εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη λειτουργία των μηχανισμών εποπτείας του δημόσιου λόγου και με το κατά πόσον μπορούν να διαχειριστούν αφηγήσεις που βασίζονται σε συγκλίνουσες βιωματικές εμπειρίες από διαφορετικές χώρες.

Ένα ευρύτερο ηθικό ερώτημα

Είναι θεμιτό μια οργάνωση να προβάλλει αποκλειστικά ένα θεσμικά αποδεκτό πρόσωπο, ενώ παράλληλα απορρίπτει συστηματικά μαρτυρίες που περιγράφουν μια διαφορετική εσωτερική πραγματικότητα; Πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην προστασία της φήμης και στην ακύρωση της εμπειρίας πρώην μελών;

Η εγκυκλοπαιδική πληρότητα προϋποθέτει ακρίβεια και πολυφωνία. Όταν η ουδετερότητα ταυτίζεται με τη σιωπή απέναντι στην τεκμηριωμένη κριτική, παύει να υπηρετεί τη γνώση και μετατρέπεται σε φίλτρο προστασίας της δημόσιας εικόνας οργανισμών.

Επίλογος

Απέναντι σε τέτοιου είδους εξουσία, η συναισθηματική καταγγελία έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα. Η υπερβολή αποδυναμώνει το επιχείρημα, ενώ η επιθετική γλώσσα συχνά λειτουργεί υπέρ των ίδιων των μηχανισμών που επιχειρεί να αμφισβητήσει.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στην κραυγή, αλλά στην ήρεμη, σταθερή και ηθικά συνεπή κατάθεση της αλήθειας — ακόμη κι όταν αυτή διαγράφεται. Γιατί τα συστήματα δεν απειλούνται από τον θυμό· αμφισβητούνται από τη συνέπεια.

---

📚Ενδεικτική βιβλιογραφία

• Václav Havel, The Power of the Powerless, 1978.

• John Keane, Václav Havel: A Political Tragedy in Six Acts, 1999.

• Mahatma Gandhi, Satyagraha in South Africa, 1928.

• Καινή Διαθήκη, Προς Γαλάτας 5:22–23.

• Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, Διάλογος των Μηλίων.

• Marcus Aurelius, Meditations· Seneca, Letters from a Stoic.

• Martin Luther King Jr., Stride Toward Freedom, 1958· Strength to Love, 1963.

• Michel Foucault, Power/Knowledge, 1980.

Ί

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από παλαιότερη έκδοση της Ελληνικής Βικιπαίδεια. Σήμερα αυτές οι πληροφορίες αποκρύπτονται

Σύγκριση των σελίδων της Βικιπαίδειας για τη Νέα Ακρόπολη: Το Παράδοξο

Ερευνητές και χρήστες έχουν επισημάνει σημαντικές διαφορές μεταξύ των λημμάτων της Νέας Ακρόπολης σε διαφορετικές γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας. Ειδικότερα, το λήμμα στην ισπανική γλώσσα περιλαμβάνει εκτενείς αναφορές σε κριτική και αντιπαραθέσεις, ενώ το αντίστοιχο λήμμα στην ελληνική γλώσσα παρουσιάζει περιορισμένη αναφορά σε αυτές τις πτυχές.

Υπάρχουν δύο κύριες σελίδες της Βικιπαίδειας για τη Νέα Ακρόπολη:

Ελληνική έκδοση: 

(https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AD%CE%B1_%CE%91%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7#:~:text=%CE%97%20%CE%9D%CE%AD%CE%B1%20%CE%91%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%20(%CE%9D%CE%91%2C%20%CE%B9%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC,%CF%84%CE%BF%CE%BD%20%CE%A7%CF%8C%CF%81%CF%87%CE%B5%20%CE%86%CE%BD%CF%87%CE%B5%CE%BB%20%CE%9B%CE%B9%CE%B2%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B1%20%CE%A1%CE%AF%CF%84%CE%B6%CE%B9)

Ισπανική έκδοση: es.wikipedia.org/wiki/Nueva_Acrópolis

Παρατηρούνται σημαντικές διαφορές στον τρόπο παρουσίασης της οργάνωσης.

Συγκριτική Ανάλυση

Η συγκριτική εξέταση των 2 σελίδων της Βικιπαίδειας για τη Νέα Ακρόπολη αποκαλύπτει μια εντυπωσιακή απόκλιση στον τρόπο παρουσίασης της οργάνωσης.
Στην ισπανική έκδοση, δίνεται έμφαση στον αυταρχικό χαρακτήρα και την αυστηρή ιεραρχία της Νέας Ακρόπολης· τονίζεται η πειθαρχία, η υποχρέωση συμμόρφωσης και η μη ανοχή της αμφισβήτησης. Αντίθετα, στην ελληνική σελίδα δεν υπάρχει καμία σχετική αναφορά, παρόλο που στην Ελλάδα υπάρχουν επώνυμες και εκτενείς καταγγελίες για αυταρχισμό και ιεραρχική οργάνωση, όπως αυτές που παρουσιάζει ο πρώην διευθυντής του παραρτήματος ΝΑ Θεσσαλονίκης, Γ. Γαραντζιώτης στο έργο του: "Νέα Ακρόπολη, Νέα Εποχή: Το αρχαίο ψέμα με νέα μάσκα".
Η ισπανική σελίδα αναφέρεται επίσης σε παραστρατιωτικά και νεοναζιστικά στοιχεία, περιγράφοντας σύμβολα, τελετές και ενδυμασίες που παραπέμπουν σε τέτοια πρότυπα. Αντιθέτως, η ελληνική εκδοχή δεν κάνει καμία μνεία σε αυτά, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ελληνικές μαρτυρίες και δημοσιεύματα που έχουν καταγράψει ανάλογες πρακτικές.
Επιπλέον, η οικονομική διάσταση αντιμετωπίζεται πολύ διαφορετικά. Η ισπανική σελίδα αναφέρει ρητά περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσης, όπως πιέσεις για δωρεές, εξαναγκασμό σε εθελοντική εργασία και εξάρτηση των μελών από την οργάνωση. Αντίθετα, η ελληνική σελίδα δεν περιλαμβάνει καμία σχετική πληροφορία, αν και υπάρχουν πηγές που κάνουν λόγο για οικονομικές πιέσεις και ανισορροπίες στις σχέσεις μελών–διοίκησης.
Όσον αφορά τον κοινωνικό έλεγχο και την απομόνωση, η ισπανική σελίδα αναδεικνύει την πίεση που ασκείται στα μέλη ώστε να απομακρυνθούν από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον και να υπακούουν πλήρως στους κανόνες της ομάδας. Στην ελληνική εκδοχή, τέτοιες αναφορές απουσιάζουν εντελώς, παρά το γεγονός ότι τεκμηριώνονται σε ελληνικές πηγές και μαρτυρίες.
Τέλος, η ισπανική σελίδα εξετάζει διεξοδικά την ιδεολογία του “υπερανθρώπου” και τον αποκλεισμό μειονοτήτων που απορρέει από αυτή, εστιάζοντας στη φιλοσοφική και πολιτική διάσταση του δόγματος. Η ελληνική σελίδα, αντίθετα, αποσιωπά πλήρως αυτό το θέμα, παρότι η σχετική βιβλιογραφία στην Ελλάδα το αναφέρει ρητά.
Η εικόνα που προκύπτει από αυτή τη σύγκριση είναι καθαρή: η ισπανική Βικιπαίδεια παρουσιάζει τη Νέα Ακρόπολη μέσα από μια κριτική και τεκμηριωμένη οπτική, ενώ η ελληνική εκδοχή αποφεύγει συστηματικά οποιαδήποτε αναφορά σε στοιχεία αυταρχισμού, εκμετάλλευσης ή ιδεολογικού ελέγχου, περιοριζόμενη σε μια ουδέτερη περιγραφή της οργάνωσης ως “πολιτιστικού” φορέα.

Το Παράδοξο

Η ισπανική σελίδα χαρακτηρίζει ανοιχτά τη Νέα Ακρόπολη ως σέκτα με αυταρχικά, παραστρατιωτικά και νεοναζιστικά στοιχεία, βασισμένη σε διεθνείς πηγές και μαρτυρίες πρώην μελών. Η ελληνική σελίδα, αντίθετα, παρουσιάζει την οργάνωση ως πολιτιστικό και εκπαιδευτικό φορέα, αποσιωπώντας πλήρως τις ίδιες κατηγορίες.
Το παράδοξο είναι προφανές: Η χώρα στην οποία υπάρχουν οι πιο άμεσες, επώνυμες και αναλυτικές καταγγελίες για τη λειτουργία της Νέας Ακρόπολης — είναι εκείνη που τη παρουσιάζει με τον πιο ήπιο και θετικό τρόπο. Η αντίφαση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί από έλλειψη στοιχείων. Στην Ελλάδα υπάρχουν επώνυμες και τεκμηριωμένες μαρτυρίες, όπως και η δικά μου.
Λογική Ανάλυση
Η μόνη λογική εξήγηση για τη διαφορά μεταξύ των δύο σελίδων είναι ότι οι συντακτικές επιλογές και η επιλογή πηγών επηρεάζονται από τοπικούς παράγοντες — δηλαδή, δεν αντικατοπτρίζουν αντικειμενικά τα διαθέσιμα δεδομένα, αλλά μια προκαθορισμένη εικόνα της οργάνωσης. Η απουσία κριτικής σκέψης από την εγχώρια σελίδα, σε συνδυασμό με τη χρήση διεθνών πηγών στην ισπανική, δείχνει ότι ο τρόπος που οι υπεύθυνοι της Βικιπαίδιας παρουσιάσανε την ΝΑ στην Ελλάδα περιλαμβάνει επιλεκτικής και μονόπλευρης παρουσίασης του θέματος — μια “παρουσίαση” που αποκρύπτει την πραγματικότητα. και την παραποιεί, ενισχύοντας μια ψευδή εικόνα “πολιτιστικού φορέα”.

Συμπέρασμα

Το παράδοξο είναι εντυπωσιακό και ανησυχητικό και κοινωνικά επικίνδυνο. Η χώρα που έχει υποστεί καπήλευση του ίδιου του συμβόλου της, της Ακρόπολης, εμφανίζεται να προβάλλει μια ήπια και σχεδόν θετική εικόνα για μια οργάνωση που διεθνώς θεωρείται προβληματική. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει παραπλανητικά για νέους ιδεαλιστές που αναζητούν πνευματικότητα ή πολιτισμό, οδηγώντας τους σε μια ομάδα με αυστηρή εσωτερική πειθαρχία και κλειστή δομή, ενώ ταυτόχρονα δυσφημεί διεθνώς τον ελληνικό πολιτισμό μέσω της κατάχρησης του ονόματος “Ακρόπολη”.

Υπόδειγμα σωστού κειμένου

Παρακάτω παρουσιάζεται ένα υπόδειγμα κειμένου που αποδίδει με ακρίβεια και πληρότητα την πραγματικότητα σχετικά με τη Νέα Ακρόπολη. Παρά τη διαγραφή της σελίδας « Γράψτε την αλήθεια στην Βικιπαίδεια για την Νέα Ακρόπολη», το αίτημα παραμένει ενεργό και επίκαιρο. Σκοπός του είναι η αντικατάσταση της υφιστάμενης δημοσιευμένης περιγραφής της Βικιπαίδειας με το κείμενο που ακολουθεί, ώστε να παρέχεται στους αναγνώστες μια ακριβή, τεκμηριωμένη και ισορροπημένη εικόνα της οργάνωσης.

Νέα Ακρόπολη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Νέα Ακρόπολη είναι ένας διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε στην Αργεντινή το 1957 από τον Χόρχε Άνχελ Λιβράγκα . Η ομάδα, η οποία ισχυρίζεται ότι ενσταλάζει φιλοσοφικές και πολιτιστικές διδασκαλίες στα μέλη της, με έμφαση στην κλασική περίοδο , έχει περιγραφεί από διάφορους συγγραφείς και οργανισμούς ως καταναγκαστική αίρεση ή νέο θρησκευτικό κίνημα , που συνδέεται με εσωτερικές και θεοσοφικές σπουδές . Έχει παραρτήματα σε διάφορες χώρες.

Στόχοι

Η  Νέα Ακρόπολη αυτοχαρακτηρίζεται ωσ φιλοσοφική σχολή, αν και ορισμένοι ερευνητές την χαρακτηρίζουν ως νεο-θεοσοφικό θρησκευτικό κίνημα.^[1][2]

Η Νέα Ακρόπολη περιγράφει τις ιδρυτικές αρχές της ως εξής:

1. Να προωθήσει ένα ιδεώδες παγκόσμιας συναδελφοσύνης, που βασίζεται στο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πέρα από διαφορές, φυλετικές, φύλου, πολιτισμικές, θρησκευτικές, κοινωνικές κ.λ.π.
2. Να ενθαρρύνει την αγάπη για τη σοφία μέσα από τη συγκριτική μελέτη των διαφόρων φιλοσοφιών, θρησκειών, επιστημών και τεχνών, με σκοπό να προωθήσει τη γνώση για τον άνθρωπο, τους νόμους της φύσης και το σύμπαν.
3. Να αναπτύξει τα καλύτερα στοιχεία του ανθρώπου, προωθώντας την πραγμάτωση του ως άτομο και την ένταξη του στη φύση και στην κοινωνία, ως ενεργό και συνειδητό μέλος της, με σκοπό τη βελτίωση του κόσμου.^[23][24]

Σύμφωνα με διάταγμα του 2018 της συνέλευσης του οργανισμού,^[25] η Νέα Ακρόπολη δραστηριοποιείται σε τρεις κύριους τομείς: τη φιλοσοφία, τον πολιτισμό και τον εθελοντισμό.

Μετά την ίδρυση της από τον Χόρχε Λιβράγκα στο Μπουένος Άιρες το 1957, ^[ 22  ο σύλλογος εξαπλώθηκε γρήγορα στη Χιλή , την Ουρουγουάη , το Περού , την Κολομβία , τη Βολιβία  τη Βραζιλία και την Ισπανία. ^[ 23 Η γρήγορη εξάπλωση της σε όλες τις Ηπείρους οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά παραρτήματα της Θεοσοφικής Εταιρείας μετατράπηκαν σε Νέα Ακρόπολη.

Μετά τον θάνατο του Livraga το 1991, η Delia Steinberg Guzmán1], μέχρι τότε διευθύντρια του ισπανικού τμήματος, τον διαδέχθηκε ως διεθνής διευθύντρια το 1992. Το 2005, η Beatriz Díez-Canseco Bustamante, πρώην διευθύντρια του περουβιανού παραρτήματος, διορίστηκε αναπληρώτρια πρόεδρος. Μετά τη διεθνή συνάντηση τον Απρίλιο του 2011, αντικαταστάθηκε από τον Georgios Alvarado Planas, διευθυντή του OINA στην Ελλάδα. ^[ 25 ] Από το 2020, ο νέος «Διεθνής Πρόεδρος» είναι ο Carlos Adelantado.^[13] 

Ο ίδιος ο οργανισμός ισχυρίζεται ότι ασχολείται με τη φιλοσοφική εκπαίδευση νέων από την ίδρυση του, χρησιμοποιώντας έννοιες παρμένες από τον Πλάτωνα , τον Κομφούκιο και άλλους κλασικούς συγγραφείς από την Ανατολή και τη Δύση. Έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως «κέντρο εκπαίδευσης στην υπηρεσία του πολιτισμού και της εκπαίδευσης, το οποίο παρέχει ανώτερη εκπαίδευση βασισμένη στην παράδοση που κληροδότησε η κλασική φιλοσοφία». ^[ 2 ] Οι διδασκαλίες τους είναι ποικίλες, έχοντας διδάξει μαθήματα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως η αρχαία Ελλάδα , οι Ίνκας , ο Ινδουισμός και η αστρολογία . ^[ 3 ]

Μια αμφιλεγόμενη οργάνωση, ^[ 4 ] που ενθαρρύνει τη μυστικότητα μεταξύ των ηγετών της ^[ 5 ] και πολύ ιεραρχική, ^[ 2 ] η δομή και ο συμβολισμός της θα είχαν, σύμφωνα με τον Nicholas Goodrick-Clarke , σαφή φασιστική έμπνευση . ^[ 6 ] Ο José Luis Rodríguez Jiménez , από την άλλη πλευρά, αποδίδει στο ισπανικό της παράρτημα έναν νεοναζιστικό χαρακτήρα , κρυμμένο κάτω από ένα κάλυμμα φιλοσοφικών και εσωτερικών γεγονότων. ^[ 7 ] Σε αυτή τη φασιστική εννοιολόγηση, έχει συλλεχθεί πώς ένα εγχειρίδιο γραμμένο από τον ιδρυτή θα υποστήριζε την «εξάλειψη των ακατάλληλων του μελλοντικού νέου κόσμου». ^[ 3 ] Η Θεοσοφία παίζει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση, ^[ 8 ] με επιρροές από την Helena Blavatsky , ^[ 3 ] η Νέα Ακρόπολη έχει αναφερθεί από τη Sabrina P. Ramet ως νεοθεοσοφικό κίνημα, στο πλαίσιο του αποκρυφισμού στην Κροατία τη δεκαετία του 1990. ^[ 9 ] Έχει ταξινομηθεί σε μια σειρά «ομάδων που προέρχονται από τον εσωτερισμό , τη γνώση και τα κινήματα «ανθρώπινου δυναμικού»» ^[ 10 ] , καθώς και ως νέο θρησκευτικό κίνημα . ^{[ 11 ] [ 12 ] [ 13 ]} Η οργάνωση, η οποία στρατολογεί νέα μέλη μέσω μαθημάτων και συνεδρίων, ^[ 2 ] έχει εκδώσει περιοδικά που ασχολούνται με θέματα που σχετίζονται με τη θρησκεία και την τέχνη. ^[ 14

Αναφέρεται στην λεγόμενη Έκθεση Cottrell ^[ 15 ] – ένα έγγραφο του 1984 που συνέταξε ο Συντηρητικός ευρωβουλευτής Richard Cottrell για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – όπου χαρακτηρίστηκε ως φασιστική και παραστρατιωτική ομάδα . Το 1995, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση την όρισε ως « αίρεση » στην έκθεσή της 2468. ^[ 16 ] Το 1997, ένας καθηγητής λυκείου στην Ισπανία , μέλος της Νέας Ακρόπολης, προκάλεσε διαμάχη δίνοντας ρατσιστικά μαθήματα ^[ 17 ] , ισχυριζόμενος ότι επιστημονικά στοιχεία έδειχναν ότι οι μαύροι ήταν λιγότερο έξυπνοι από τους λευκούς, όπως και οι γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες, και οι άνθρωποι από τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις σε σύγκριση με τις ανώτερες τάξεις. ^[ 17 ] Η Pilar Salarrullana συμπεριέλαβε τη Νέα Ακρόπολη μεταξύ των είκοσι οκτώ αιρέσεων «πιο επικίνδυνων για την κοινωνία», ^[ 18 ] αυτή την άποψη, αυτή της αίρεσης, συμμερίζεται και ο César Vidal , ο οποίος επεσήμανε επίσης πώς η οργάνωση θα προσπαθούσε να παρουσιαστεί ως έχουσα καθαρά φιλοσοφικό χαρακτήρα, προσπαθώντας να αποφύγει την ερμηνεία των διδασκαλιών της με θρησκευτική έννοια. ^[ 19

Η απόφαση 333/2000 του Επαρχιακού Δικαστηρίου της Μαδρίτης ορίζει ότι η Νέα Ακρόπολη —λόγω των ιδιαιτεροτήτων της ιδεολογίας, του συμβολισμού, της εσωτερικής οργάνωσης, της έλλειψης διαφάνειας, των πηγών χρηματοδότησης και των δραστηριοτήτων της— προκαλεί ανησυχία στους κοινωνικούς και θεσμικούς τομείς και ταξινομείται στην ερευνητική βιβλιογραφία ως καταστροφική αίρεση. Η απόφαση προσθέτει ότι η Νέα Ακρόπολη έχει ένα άκαμπτο σύστημα οργάνωσης και πειθαρχίας στρατιωτικού τύπου, χρησιμοποιεί τον ρωμαϊκό χαιρετισμό, διδάσκει τη χρήση του σπαθιού και άλλων όπλων και χρησιμοποιεί τις στολές και τα σύνεργα παραστρατιωτικών οργανώσεων.

Σε μια έκθεση της María Paredes που δημοσιεύτηκε το 2022 από την El Español , ένα πρώην μέλος περιέγραψε την ύπαρξη τελετών ανάθεσης καθηκόντων στις οποίες έπρεπε να απαγγείλει έναν όρκο πίστης με το χέρι της υψωμένο μπροστά στο σύμβολο του «Ηλιακού Αετού». Σημείωσε επίσης την ύπαρξη τριών εσωτερικών σωμάτων: ένα Σώμα Ασφαλείας, το οποίο αυτοαποκαλείται «μαύρο πουκάμισο» και φοράει ένα κόκκινο περιβραχιόνιο με έναν κεραυνό· τις ανδρικές ταξιαρχίες, οι οποίες αυτοαποκαλούνται «καφέ πουκάμισα»· και τις γυναικείες ταξιαρχίες, μια ομάδα στην οποία ανήκε, τα μέλη των οποίων φορούσαν μια μπλε σκούρο φούστα, ένα λευκό πουκάμισο και ένα μπλε μαντήλι. ^[ 20 ] Στην ίδια έκθεση, το πρώην μέλος ανέφερε επίσης δοκιμασίες μύησης που περιελάμβαναν γυμνά μπάνια σε παγωμένα ποτάμια και ασκήσεις σωματικής αντοχής, όπως χαστούκια ο ένας στον άλλον με όλη τη δυνατή δύναμη, «χωρίς να μπορούν να γυρίσουν την πλάτη τους ή να δείξουν σημάδια πόνου» και «χωρίς να μπορούν να σταματήσουν» μέχρι να λάβουν εντολές από ανωτέρους. ^[ 20

Η MIVILUDES , η επίσημη γαλλική κυβερνητική υπηρεσία που ειδικεύεται στην παρακολούθηση θρησκευτικών κινημάτων, συμπεριέλαβε τη Νέα Ακρόπολη στην Έκθεση Δραστηριοτήτων της για την περίοδο 2022-2024. ^[ 21 ] Η έκθεση αναφέρει ότι η ομάδα προκαλεί «μεγάλη αποσταθεροποίηση των οπαδών, με υποταγή σε μια πολύ αυστηρή ιεραρχία, διάλειμμα από το συνηθισμένο περιβάλλον τους και σημαντική φτώχεια». Αναφέρει επίσης έναν «προοδευτικό αυταρχισμό» που χρησιμοποιεί «διαφορετικές τεχνικές ψυχικής αποσταθεροποίησης (ταπείνωση, επίπληξη, όρκοι, διάφορες τελετουργίες, ενστάλαξη φόβου...)». Σημειώνει επίσης «την ύπαρξη μιας παραστρατιωτικής οργάνωσης των «Ζωντανών Δυνάμεων», με στολές, όρθια στάση, βαδίζοντας σε βήμα και σε σχηματισμό, πολεμικά συνθήματα, προπαρασκευαστικές διαταγές και έναν χαιρετισμό που ονομάζεται «Ρωμαίος» με την παλάμη τεντωμένη».

Διδασκαλία

Η Νέα Ακρόπολη αντλεί μέρος της κοσμολογίας της από τη Θεοσοφική Εταιρεία από την οποία αποσχίστηκε, ωστόσο, η Livraga επηρεάστηκε επίσης από διάφορες άλλες σχολές της Δυτικής και Ανατολικής εσωτερικής σκέψης και από συγγραφείς όπως ο Julius Evola και ο René Guenón . ^[ 26 ] Αν και συχνά επισημαίνεται από τους επικριτές της ως φιλοναζιστική και νεοφασιστική, ορισμένοι αναλυτές θεωρούν ότι ο καταλληλότερος ορισμός είναι ότι η NA ακολουθεί μια υπερσυντηρητική ιδεολογία που επηρεάζεται έντονα από τον Παραδοσιοκρατία ^[ 4 ]27 ] και που υποστηρίζει μια ιεραρχική και πειθαρχημένη κοινωνία με ιδεολογικές έννοιες επηρεασμένες από τον Πλάτωνα , τον Νίτσε και τον Κομφούκιο , και που θεωρεί τη δημοκρατία ως παρακμιακή ^{[ 4 ] [ 27 ]} και το ιδανικό μοντέλο κοινωνίας μια δομή καστών υπό μια εσωτερική θεοκρατία , παρόμοια με αυτή που κηρύττεται στον Πλατωνισμό και που υπάρχει στον Ινδουισμό . ^[ 28 ] Αυτή η ιεραρχία θα εμφανιζόταν και από φυλετικής άποψης, καθώς η ανθρωπότητα θα διαιρούνταν σε επτά φυλές επίσης ιεραρχικές, όπου η λευκή θα ήταν η υψηλότερη και η μαύρη η χαμηλότερη, και αυτές με τη σειρά τους θα υποδιαιρούνταν σε επτά υποφυλές η καθεμία. Στην περίπτωση της λευκής φυλής, η υψηλότερη υποφυλή θα ήταν η γερμανική και η λιγότερο εξυψωμένη η εβραϊκή. ^[ 29 

Σύμφωνα με τον Miguel Martínez, πρώην μέλος της ομάδας, αυτή η ιεραρχία εκπληρώνεται εσωτερικά. Ο Livraga θεωρούνταν «Παγκόσμιος Διοικητής» ^[ 28 ] της οργάνωσης και οι περιφερειακοί διευθυντές ήταν «Εθνικοί Διοικητές», ενώ άλλοι παρόμοιοι τίτλοι παρέχονταν σε διαφορετικά επίπεδα εντός της οργάνωσης, όπως Αρχηγός, Εκπαιδευτής, Μύστης ^[ 29 ] και ακόμη και στο χαμηλότερο, ο Δόκιμος, στον οποίο ανατίθετο χειρωνακτική εργασία. ^[ 30 ] Αν και οι δημόσιοι τίτλοι είναι πιο συμβατικοί, όπως διεθνής πρόεδρος και εθνικός διευθυντής αντί για διοικητές, δάσκαλος αντί για εκπαιδευτής κ.λπ. Σύμφωνα με τους κανονισμούς για τα μέλη της Νέας Ακρόπολης στα άρθρα 10 και 15, οι μύστες έχουν το καθήκον, υπό ποινή αποβολής, να:

«να απέχουν από κάθε κριτική προς τους Ηγέτες, τους Εκπαιδευτές και τους συντρόφους. Του πρώτου σε όλες τις περιπτώσεις· του τελευταίου σε σχέση με προσωπικά ζητήματα» και «να τηρούν τις διατάξεις και τα διατάγματα που απορρέουν από τις φυσικές Εντολές και να σέβονται τα ανώτερα μέλη, ανεξάρτητα από το αν κατέχουν κάποια θέση ή όχι» ^[ 31 

Ένα θεμελιώδες στοιχείο της κοσμολογίας της Νέας Ακρόπολης, το οποίο σχετίζεται με μια εσωτερική και αποκαλυπτική εσχατολογία , είναι η πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στους «έσχατους καιρούς της αστρολογικής εποχής του Ιχθύος» ή στην παρακμή που προβλέπεται σε διαφορετικές θρησκείες, όπως η Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη , το Σκανδιναβικό Ράγκναροκ και η Βεδική Κάλι Γιούγκα , επομένως είναι απαραίτητο να διατηρηθεί η εσωτερική γνώση μέσω της δημιουργίας σχολών όπως η ίδια η NA. Αυτή η αποκαλυπτική πεποίθηση ξεκινά επίσης από μια ψευδοϊστορική έννοια που διδάσκεται στα μαθήματα της οργάνωσης και μιλάει για ιστορικούς «κύκλους» όπου η ανθρωπότητα θα περνούσε από περιόδους λαμ

Πολιτική ιδεολογία

Ιστορικό ίδρυσης:

Η έκβαση του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου έκανε την Μεγάλη λευκή αδελφότητα να αλλάξει τα σχέδια που είχε για την "αποστολή" του ΧΑΛ. Το 1950 σε συνάντησή του ΧΑΛ με τον Nilakanta Sri Ram (τότε πρόεδρο της Θεοσοφικής Εταιρείας.) ο τελευταίος του είπε πως μετά την ήττα των Δυνάμεων του Άξονα, η εσωτερική σχολή της Theosophical Society είχε κλείσει και σύμφωνα με το νέο σχέδιο που του δόθηκε θα έκανε ένα πείραμα σε 8 μέρη του κόσμου και εκείνος που θα επιζούσε ή καλύτερα που θα προεξείχε θα ξαναέπαιρνε την πεσμένη σημαία με άλλο όνομα και με μεταλλαγμένα σύμβολα. Το 1957 συναντιέται ξανά με τον Σρι-Ραμ, ο οποίος του λέει πως από το πείραμα πέτυχε μόνο αυτός και του έδωσε κατευθυντήριες γραμμές γι` αυτό που αργότερα ονομάστηκε Νέα Ακρόπολη.

Ρατσισμός

Το ιστολόγιο Escépticos υποστηρίζει ότι η ΝΑ πιστεύει ότι η λευκή φυλή χωρίζεται σε επτά υποκείμενα που έχουν επίσης ιεραρχηθεί όπου οι Γερμανοί είναι οι πιο ανυψωμένοι και οι Εβραίοι λιγότερο.  Ο Livraga επιβεβαιώνει στο βιβλίο "Πολιτικό Ιδεώδες την ιδέα που διαποτίζει το κράτος του Acropolitano: «Η δημοκρατία δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, μέσα στον πολιτισμό ...Όταν λέμε αδελφότητα δεν εννοούμε την ισότητα ... Η κυβέρνηση [του Ακροπολιτικού κράτους] είναι πατρική ...  Όπως κανένας καλός γιος δεν επιτίθεται σε έναν καλό πατέρα, κανένας πολίτης δεν θα το κάνει ενάντια στην κυβέρνηση».  Όσον αφορά τη δικαιοσύνη, δηλώνει: «Η δικαιοσύνη μπορεί να είναι ίση μόνο μεταξύ ίσων,,,. Η έννοια του εγκλήματος έχει νόημα μόνο όταν υπάρχει παραβίαση των νόμων της φύσης». Στο εσωτερικό εγχειρίδιο με τίτλο "Ευγενική προσφορά Acropolitana", ο  JAL γράφει: "Οι μύθοι της ισότητας, του ειρηνισμού και της ανοχής γεμίζουν τον κόσμο με άνδρες που έχουν αρσενικά μόνο τα σώματα τους, κακοήθεις με θηλυκές και δειλές στάσεις. Κανένας ομοφυλόφιλος ή ομφιφυλόφιλος δεν μπορεί να είναι Ιππότης, καθώς δεν μπορεί να είναι κυρία. Στη νέα τάξη του μελλοντικού κόσμου, τα νερά του Υδροχόου θα διαλύσουν όλες τις αβεβαιότητες σε ένα χαοτικό μάγμα που θα εγκλωβίσει μέσα του όσους δεν είναι άξιοι και έτσι  δεν θα μπορούν να συμμετάσχουν στην πραγματικά αποτελεσματική διαμόρφωση του 6ου υποστρώματος της 5ης φυλής». LA SECTA DESTRUCTIVA NUEVA ACRÓPOLIS Manual Por LANCELOT  2.FUERZAS VIVAS Y HACHADOS (ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ ΚΑΙ ΑΞΟΝΕΣ)

"Αυτή η ρατσιστική οργάνωση δεν έχει πρόβλημα να εμφανίζεται προς τα έξω με νομοταγές προσωπείο, να προβάλλεται ως φλογερός υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών θεσμών. Όμως η πραγματική θέση και αξιολόγηση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών φαίνεται καθαρά στα έντυπά της που κυκλοφορεί και τα οποία  δεν διανέμονται στο ευρύτερο κοινό: Στην κορυφή του «Νέου Κράτους» θα είναι ο «Ένας», ο «περισσότερο δυνατός και έξυπνος». Το δημοκρατικό σύστημα  θα πάψει να υπάρχει, γιατί αυτό κυριαρχεί και ευδοκιμεί μόνο στους λαούς που βρίσκονται σε «υπεράνθρωπη κατάσταση». Εδώ έχουμε ένα επηρεασμό από τον υπεράνθρωπο του Νίτσε." Θρησκεία - Αιρέσεις / Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Κωνσταντίνου, Καθηγητής ΑΕΑΘ

Ιεραρχική δομή

Η Νέα Ακρόπολη λειτουργεί με ιεραρχική δομή, η οποία, σύμφωνα με ερευνητές και πρώην μέλη, δεν είναι πλήρως ορατή στο ευρύ κοινό. Η εσωτερική εκπαίδευση και η πρόσβαση σε ανώτερα επίπεδα γνώσης φέρεται να εξαρτώνται από βαθμούς μύησης και αξιολόγησης.

Κριτικές αναφορές επισημαίνουν ότι:

• οι αποφάσεις λαμβάνονται κεντρικά,

• η εσωτερική πειθαρχία θεωρείται ουσιώδες στοιχείο της οργάνωσης,

• η δημόσια εικόνα διαφέρει από τις εσωτερικές πρακτικές.

Η ΝΑ είναι εγγεγραμμένη στο Βέλγιο ως διεθνής μη κερδοσκοπική ένωση από το 1981. Ο οργανισμός κατηγορήθηκε από πολλούς μελετητές και ερευνητές ότι είναι ακροδεξιά αίρεση. Η ΝΑ επιμένει επίσημα  ότι δεν έχει πολιτική ή θρησκευτική θέση.

Έχει σημειωθεί η διαβόητη παρουσία όπλων μεταξύ των μελών της οργάνωσης κατά τη δεκαετία του 1980.  ^] Το 1981, μετά από έναν καβγά με τον Χόρχε Λιβράγκα και τον χωρισμό του ζευγαριού, η σύζυγος του Άντα Άλμπρεχτ δημιούργησε το Ίδρυμα Χαστιναπούρα, το οποίο δεν είχε καμία σχέση με την ελιτίστικη δομή της Νέας Ακρόπολης. ^[ Το 1988, ο Λιβράγκα δικάστηκε στην Ισπανία για παράνομη κατοχή όπλων από το Τρίτο Τμήμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου της Μαδρίτης. ^[ 

Η οργάνωση έχει κατηγορηθεί για νεοφασισμό και νεοναζισμό. Η Νέα Ακρόπολη ισχυρίζεται πως τάχα καταδικάζει τον ναζισμό, τον ρατσισμό και τον πολιτικό εξτρεμισμό . Ορισμένοι μελετητές ισχυρίζονται ότι ο οργανισμός είναι μια υπερσυντηρητική, ιεραρχική οργάνωση, με ολοκληρωτικές ιδέες εχθρικές στην δημοκρατία επηρεαζόμενη από τον Πλατωνισμό και την Παραδοσιοκρατία και από τα γραπτά της Ελένης Μπλαβάτσκυ και του Ρενέ Γκυνόν. Πλην όμως η Θεοσοφική Εταιρείααρνείται επισήμως κάθε σύνδεσμο με τον Λιβράγκα και ισχυρίζεται ότι ο Λιβράγκα εκδιώχθηκε από την οργάνωση λόγω της σύνδεσής του με τον εξτρεμισμό της άκρας δεξιάς και του ναζισμού. Ο καθηγητής Νίκολας Γκούντρικ-Κλάρκ ανέφερε ότι «η δομή, η οργάνωση και ο συμβολισμός της Νέας Ακρόπολης είναι σαφώς επηρεασμένες σε φασιστικά μοντέλα». Η οργάνωση αυτοχαρακτηρίζεται ως σχολή φιλοσοφίας, κατανοητή ως «τρόπος ζωής (...), ως μέσο πρόσβασης στην πνευματική γνώση και την συλλογική και ατομική υλοποίηση». Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του οργανισμού, το επίσημο εισαγωγικό πρόγραμμα περιλαμβάνει τις φιλοσοφίες του βουδισμού, του Θιβέτ, της Κίνας, της Ελλάδας και της Ρώμης μεταξύ άλλων. 

Σύμφωνα με καταγγελείες η Νέα Ακρόπολη είναι μια Σέχτα που διαχειρίζεται τον τίτλο του "Διεθνούς Φιλοσοφικού Οργανισμού" από το 2011, αφού χρησιμοποίησε από τη δημιουργία της το 1957 τον τίτλο του "Μη κερδοσκοπικού πολιτιστικού συλλόγου", υιοθετώντας περιγραφικά ψευδώνυμα όπως "Σχολή κλασικής φιλοσοφίας, απλή και κατανοητή " και διάφορες "αγνές" επωνυμίες όπως "Νέα Ακρόπολη, Νέο Θεμέλιο, πολυχώρος, πολιτιστικός, θεατρικός και φιλοσοφικός σύλλογος, Πολιτιστική και Καλλιτεχνική Κίνηση, Workshops κ.α. Για να εμφανιστεί ως ανθρωπιστική ομάδα, η Νέα Ακρόπολη οργανώνει πολιτιστικές δραστηριότητες που διαδίδει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μέσω αφισών του δρόμου ή της διανομής φυλλαδίων, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά μέσα. Αν και ονομάζουν τις υποομάδες τους ως "ινστιτούτα" ή έχουν περιβαλλοντικές δραστηριότητες, το πραγματικό τους ενδιαφέρον δεν σχετίζεται με τον πολιτισμό ή το περιβάλλον, αλλά μάλλον με την κατήχηση, την αύξηση των δομών και των αγαθών τους και το χρηματικό όφελος.

 Η New Acropolis ισχυρίζεται ότι είναι μια ομάδα με ανθρωπιστικά ενδιαφέροντα, διοργανώνοντας μαθήματα στη δυτική και ανατολική φιλοσοφία, εργαστήρια τέχνης, καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς, κάμπινγκ, συνέδρια, παρουσιάσεις θεάτρων, μαθήματα χορού, θεατρικές παραστάσεις, όλα μέσω του Ινστιτούτου Tristán, Instituto Maat of Legal Studies. Σύλλογος Πολεμικών Τεχνών Bodhidharma, Ινστιτούτο Νέας Ιατρικής της Σεραπης, Janos (για εφήβους), Tablitas (για ανηλίκους) και Cadenita de Oro (νηπιαγωγεία). Συμμετέχουν επίσης στην Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας, υποστηρίζουν τα ορφανοτροφεία και παρέχουν κοινωνική βοήθεια μέσω της Ομάδας Active Ecology (GEA). Πίσω όμως από αυτές τις δραστηριότητες κρύβεται μια μυστική, μαχητική και παραστρατιωτική ομάδα που ονομάζεται "Ζωντανές Δυνάμεις". Η New Acropolis έχει εργαστεί εδώ και χρόνια στο μάρκετινγκ για να προβληθεί με μια εικόνα που σχετίζεται με τον εσωτερισμό και τη Νέα Εποχή, μιμείται έννοιες της τρέχουσας ή ακαδημαϊκής χρήσης και πραγματοποιεί δραστηριότητες που έχουν την υποστήριξη ή την έγκριση ανυποψίαστων κοινωνικών φορέων, συνάπτοντας συμφωνίες με ιδιωτικές εταιρείες και δήμους για να απομυζήσει κύρος, καθώς και μέσω πρόσκλησης ακαδημαϊκών και προσωπικοτήτων της τέχνης ή της επιστήμης που δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα της Νέας Ακρόπολης λόγω μιας ψεύτικης εικόνας που οι ηγέτες της οργάνωσης έχουν πλάσει ως προς τον τρόπο που η ΝΑ προβάλλεται στην κοινωνία. Η ύπαρξη μιας κεντρικής δομής μέσα στην Νέα Ακρόπολη που ονομάζεται "Ζωντανές Δυνάμεις" παραμένει μυστική. Οι ΖΔ θεωρούνται από τους ίδιους ως το έμβρυο ενός ολοκληρωτικού κράτους που στο μέλλον θα απορρίψει αυτόν τον κόσμο που σήμερα υποκρίνονται ότι νοιάζονται για το καλό του. Ο στόχος της ΝΑ είναι να γίνει μια πολιτική δύναμη για να αντικαταστήσει την δημοκρατία και να κυριαρχήσει στις μάζες. Οι ανθρωπιστικές και πολιτιστικές πτυχές παρουσιάζονται ως εξωτερική πρόσοψη που κρύβουν την πραγματικότητα των εσωτερικών δομών της οργάνωσης που είναι οι Ζωντανές Δυνάμεις και οι Άξονες, καθώς και οι διαταγές που λαμβάνει το κατευθυνόμενο μέλος τους. Ένα ολοκληρωτικό δόγμα είναι η πραγματικότητα της ομάδας αυτής, που βλάπτει τους οπαδούς της και έρχεται σε αντίθεση με τις τάχα ανθρωπιστικές δραστηριότητες της. Η Νέα Ακρόπολη είναι μια καταστροφική, πολεμική και τοξική αίρεση.." 

Αν και οι ιδρυτικές αρχές της Νέας Ακρόπολης που οι ίδιοι δημοσιεύουν αποτελούν την δικιά τους επίσημη περιγραφή, πολλά πρώην μέλη της οργάνωσης, τις περιγράφουν ως πλαστές, αφού στην πράξη η εμπειρία τους έδειξε ότι οι πραγματικές αρχές της ΝΑ είναι διαφορετικές από αυτές που επίσημα παρουσιάζουν στην κοινωνία.  Πραγματικοί Στόχοι: Στο απόρρητο βιβλίο της ΝΑ «Εγχειρίδιο του Οδηγητού», που θεωρείται ως το ευαγγέλιο της κίνησης, ο Livranga αναφέρει: «Η προπαγάνδα πρέπει να προσφέρει εικόνα που να προσελκύει, εικόνα προσωπικής ευχαρίστησης, χωρίς να υποψιάζεται κάποιος πως οι άνθρωποι καλούνται ν’ αλλάζουν τρόπο ζωής και πως επιφορτίζονται με μεγάλες θυσίες ή προσπάθειες. Όταν δεθούν με την ομάδα, τότε μας κατανοούν και θεωρούν παράσημο τις θέσεις που προηγουμένως θα τους έφερναν φόβο». Για να φθάσουν λοιπόν οι άνθρωποι στο «Νέο Κόσμο» πρέπει να εξοντωθεί η δημοκρατία, που είναι η αράχνη και η «συνεχής πηγή δυστυχίας». Ο «Νέος Κόσμος» θα κυβερνάται από ομάδα  «φιλοσόφων» υποστηρίζει η οργάνωση. Στο “Νέο Κράτος” θα αναγνωριστούν ως πολίτες μόνο όσοι κατορθώσουν να βγουν από την “άρρωστη πνευματική νηπιότητα”. Οι ευθύνες που θα αναλάβουν θα είναι ανάλογες “με το βαθμό εσωτερικής εξέλιξης κάθε ατόμου” . Στην κορυφή του “Νέου Κράτους” θα είναι ο “Ένας”, ο “περισσότερο δυνατός και έξυπνος”. Δε θα υπάρχει δημοκρατικό σύστημα, γιατί αυτό κυριαρχεί μόνο στους λαούς που βρίσκονται σε “υπεράνθρωπη κατάσταση”. Στο Δελτίου του Corp de Securite (Bulletin du CS, Δεκέμβριος 1977) δημοσιεύεται: “Είμαστε το έμβρυο”, λέει η κίνηση, αλλά, προσθέτει: “Το Σώμα Ασφαλείας θα είναι μία μέρα ένας μεγάλος στρατός, μια μεγάλη δύναμη”(σ.1).

Σύμφωνα με το Εγχειρίδιο "LA SECTA DESTRUCTIVA NUEVA ACRÓPOLIS - Εγχειρίδιο για την καταστροφική αίρεση Νέα Ακρόπολη - ΕΙΣΑΓΩΓΗ - "Η Νέα Ακρόπολη είναι μια ομάδα που αναγνωρίστηκε ως καταστρεπτική αίρεση από το 1995 από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στον Νόμο 2468. Η Νέα Ακρόπολη απαγορεύεται στην Τουρκία και την Αίγυπτο, αναγνωρίζεται επίσης ως καταστροφική αίρεση από διεθνείς ακαδημαϊκούς και ανθρωπιστικούς οργανισμούς, από δίκτυα υποστήριξης στα θύματα αιρέσεων, καθώς και περιφερειακών κυβερνήσεων που έχουν διαλύσει τους δεσμούς τους με την εν λόγω οργάνωση. Η ένταξη της Νέας Ακρόπολης στην καταστροφική ταξινόμηση με την οποία αναγνωρίζεται είναι αυτή που περιγράφηκε από τον εμπειρογνώμονα André Dénaux ως: «Μια καταστροφική αίρεση, ψευδο-θρησκευτική, ψευδο-φιλοσοφική και ψευδο-πολιτιστική οργάνωση, με πυραμιδική δομή και ολοκληρωτική ιδεολογία, που επιδιώκει την προσέλκυση οπαδών για να τους εκμεταλλευτούν, μέσω ψεύτικων υποσχέσεων και τεχνικών ψυχολογικού εξαναγκασμού, πάντα προς το συμφέρον του πυραμιδικού συστήματος εξουσίας της και το κέρδος των ηγετών τους». 

 Ο Ακροπολιτανικός θεσμός του «Ελέω θεού (Dei Gratia) Αυτοκράτορα»

 Δημιουργώντας έναν δικό του συγκρητισμό, ο JAL, είχε το δικό του προσωπικό λάβαρο μαύρου χρώματος με τα αρχικά του ονόματος του και κεντημένο τον Θεό Ανούβη επάνω σε αυτό,  παραπέμποντας με τον τρόπο αυτό στο πρώτο πείραμα εργαστήριού που όπως πιστεύουν έγινε από την λευκή αδελφότητα στην Αρχαία Αίγυπτο. Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων, ο Άνουβης άνοιγε το δρόμο του άλλου κόσμου για χάρη των νεκρών. Απεικονιζόταν ως μαύρος θεός (τσακάλι) με χοντρή ουρά, ή ως μελαμψός άνδρας με κεφαλή τσακαλιού ή σκύλου. Ο JAL, έχει δηλώσει ότι πολλές φορές του έχει συμβεί να μεταφέρεται σε προηγούμενη ενσάρκωση του στην αρχαία Αίγυπτο ενώ περιέγραψε μια εμπειρία του  σε μια ομιλία του στην Αθήνα που έγινε μόνο για τα κατευθυνόμενα μέλη (ήταν εκεί και η Δέλια)  οπού εξιστόρησε ότι κάποτε έζησε τόσο έντονα την ενσάρκωση του στην Αίγυπτο  που μόνο με την βοήθεια της πιο άμεσης μαθήτριας του, Δέλιας, κατάφερε να επιστρέψει στο σήμερα αφού πρώτα αυτή του έδειξε ένα ρολόι για να συνειδητοποιήσει ότι αυτό το αντικείμενο δεν θα έπρεπε να υπάρχει στον φανταστικό χρόνο που είχε μεταφερθεί. Παράλληλα άφηνε να εννοηθεί σε άλλες ομιλίες του μόνο για προχωρημένα μέλη ότι σε άλλη ζωή υπήρξε και η μετενσάρκωση του Αυτοκράτορα Ιουλιανού. Κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε ο  θεσμός του «Ελέω θεού (Dei Gratia) Αυτοκράτορα» . Ο  «Ελέω θεού  Αυτοκράτορας» για τον πιστό λαό είχε την δύναμη και στήριξη του θεού. Ο Θεός έστελνε τον εκπρόσωπο του στη γη για να προστατεύει τους ανθρώπους και να τους βοηθάει στη ζωή τους και αυτός ήταν ο αυτοκράτορας αλλά δεν υπήρχε η έννοια του Θεού -Βασιλιά.. Ο J.A.L. σαν "γνήσιος αυτοκράτορας και Θεός -Βασιλιάς" είχε φροντίσει, πολλά χρόνια πριν από τον θάνατο του, να προετοιμάσει τον "λαό του" ή "τους υπηκόους του" για την Δέλια ως αντικαταστάτη του και έχει ορίσει τον τρόπο της διαδοχής των αυτοκρατόρων της Νέας Ακρόπολης οι οποίοι με την σειρά τους γίνονται και αυτοί «ελέω Θεού Αυτοκράτορες» με την ίδια μεταφυσική έννοια που συνόδευε τον ίδιο. Επίσης δημιουργώντας μια προσωπολατρικη οργάνωση έχει φροντίσει και για τις τιμές που οφείλουν να δίνουν παγκοσμίως όλοι οι "ακροπολιτανοί", σε αυτή την φοβερή ενσάρκωση που ο κόσμος την γνώρισε μέσα στον 20ο αιώνα ως J.A.L.. Οι "Ακροπολιτανικές" τελετές  που γίνονται κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του θεωρούν ότι βοηθούν την ψυχή του που έχει μεταβεί σε ένα άλλο κόσμο, "αρχέγονο και μυστικιστικό".  Στην πραγματικότητα το παραμύθιασμα σχετικά με έναν "μεταθανάτιο κόσμο αρχέγονο και μυστικιστικό που έχει ανάγκη από μνημόσυνα" αποσκοπεί σε ψυχολογικά τεχνάσματα που στοχεύουν στο καλό της οργάνωσης. 

Στις 13/6/1988 στο δικαστήριο της Μαδρίτης ο J.A.L δικάστηκε για παράνομη κατοχή ενός περίστροφου Taurus 38-διαμέτρου 2 ιντσών. Επίσης στην κατοχή του σωματοφύλακα του, Antonio Chao Fernández βρέθηκαν άλλα δύο παράνομα. όπλα. Αποτέλεσμα της δίκης ήταν η καταδίκη σε 6 μήνες φυλάκιση, (15/6/1988) του Jorge Angel Livraga Rizzi για παράνομη οπλοκατοχή.

Η πράξη οπλοκατοχής του αρχηγού της Νέας Ακρόπολης μπορεί να περάσει κάποιο απειλητικό  μήνυμα γιατί στην ΝΑ επίσημα διδάσκουν ότι τον Μπρους Λι τον σκότωσε ο δάσκαλος του επειδή μέσα από τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ έδινε σε μη μυημένους πολλά μυστικά των πολεμικών τεχνών που η Δύση δεν ήταν ακόμα έτοιμη να τα δεχτεί. Αυτό αποτελεί μια έμμεση  απειλή για όποιον δημοσιεύει τις διδασκαλίες τους που αυτοί θέλουν να παραμένουν κρυφές.

Οι απειλές τους όμως δεν θα περάσουν.

Κατάσταση Αίρεσης

Η Γαλλική Επιτροπή για τις αιρέσεις (1995) καθώς και η βελγική κοινοβουλευτική επιτροπή, το 1997, την καταχώρησαν ως αίρεση στις χώρες τους, σε μια μαύρη λίστα που επισυνάπτεται στην έκθεση τους, μαζί με 171 άλλους συλλόγους. Στις 27 Μαΐου του 2005, οι μαύρες λίστες για τις αιρέσεις υποτίθεται ότι εγκαταλείφθηκαν από τη γαλλική κυβέρνηση. Ωστόσο, ο Serge Blisko, διευθυντής της Γαλλικής Διϋπουργικής Επιτροπής Επαγρύπνησης και Αγώνα εναντίον των Σεκτών (MIVILUDES), δήλωσε στο περιοδικό VICE το 2014 ότι «παραβλέποντας αυτό που λέει στο άρθρο της η Βικιπαίδεια, η γαλλική κυβέρνηση εξακολουθεί να θεωρεί τη Νέα Ακρόπολη ως αίρεση και να βρίσκεται υπό επιτήρηση».Τόσο η έκθεση Cottrell του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που κυκλοφόρησε το 1984, όσο και ο νόμος 2468 της Γαλλικής Εθνικής Συνέλευσης του 1995, χαρακτήρισαν το NA ως φασιστική ομάδα παραστρατιωτικής καταγωγής που προσδιορίζεται ωσ σέχτα. Η Διυπουργική Αποστολή για την Εποπτεία και την Καταπολέμηση των Διαφημιστικών Διαρροών (Miviludes), Serge Blisko, διευκρίνισε ότι η ομάδα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση λόγω του "δογματικού περιεχομένου της, της οργάνωσής της [...] και του γεγονότος ότι διαδίδει ένα αντιδημοκρατικό και ολοκληρωτικό μήνυμα μεταξύ των πιο επιμελημένων μελών του".

Ο Guerra υπενθυμίζει ότι "σε ένα έγγραφο σχετικά με τα τρέχοντα νεοφασιστικά κινήματα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χαρακτήρισε την NA ως  «νεοφασιστικό κίνημα» και όχι ως θρησκευτικό. Αυτό επιβεβαιώνεται από μια σειρά συγκλίνων δεδομένων προς την ίδια κατεύθυνση: τον χαιρετισμό στον Παγκόσμιο Διοικητή, τα λάβαρα, τα σύμβολα, τα εμβλήματα και η στολή των μελών του Σώματος Ασφαλείας που συμπίπτει με εκείνη των Ναζί SS, καθώς και η σκληρότητα εκπαίδευσης των κατευθυνόμενων μελών" .

«Στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό των αιρέσεων, ο Ισπανός ιερέας Manuel Guerra, μέλος του Ibero-American Network for the Study of Sect (RIES), αποκαλεί τη Νέα Ακρόπολη μια νεοπαγανιστική, παραστρατιωτική  και νεοναζιστική αίρεση εσωτερισμού. Και εξηγεί ότι στη  ΝΑ αυτοαποκαλούνται  μόνοι τους οργάνωση εσωτερισμού γιατί, σύμφωνα πάλι με αυτούς, ένα από τα θεμέλιά τους είναι να κρατήσει ο «μυημένος» το μυστικό για να μην το μοιραστεί με εκείνους που δεν είναι προετοιμασμένοι γι` αυτό ή με εκείνους που μπορεί να το αμαυρώσουν. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι  η αποκάλυψη ενός Ακροπολιτανικού μυστικού χαρακτηρίζεται ως προδοσία, η οποία δημιουργεί πολύ αρνητικό κάρμα. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεώρησε τη Νέα Ακρόπολη ως μια σκοτεινή αίρεση νεοφασισμού  με  θρησκευτικούς και φασιστικούς  φανατισμούς και με παραστρατιωτικά στοιχεία στη σκληρότητα της εκπαίδευσής τους και ότι, τουλάχιστον μία φορά, ο αρχηγός τους και το προσωπικό ασφαλείας του έφεραν πιστόλια. Ενώ υπάρχουν και έμμεσες απειλές προς αυτόν που θα χαρακτηρίσουν προδότη».  Απόσπασμα από το άρθρο El día de los maestros que promueve Nueva Acrópolis y el trasfondo esotérico de esta secta paramilitar.

Αναφορές

1.  "Νέα Ακρόπολη - Προεδρία" . www.acropolis.org . Πρόσβαση στις 2 Αυγούστου 2020 .
2.  Bosch, 1993, σελ. 110.
3.  Sion, Briggite (Μάρτιος 1999). «Quand ésoterisme rime avec antisémitisme» . Τάνγκραμ. Bulletin der Eidgenössischen Kommission gegen Rassismus (6): 35.
4.  Introvigne, Massimo (1999). «Αποστάτες, Απλοί Αποχωρούντες και Αποστάτες: Μια Ποσοτική Μελέτη Πρώην Μελών της Νέας Ακρόπολης στη Γαλλία» . Κέντρο Μελετών Νέας Θρησκείας.
5.  Abgrall, Jean-Marie (2007). Άρπαγες Ψυχών: Η Μηχανική των Λατρειών . Εκδόσεις Algora. σελ.  66-67 . ISBN  1-892941-04-X .
6.  Goodrick-Clarke, Nicholas (2002). «Imperium and the New Atlantis» . Black Sun. Άρειες λατρείες, εσωτεριστικός ναζισμός και η πολιτική της ταυτότητας . Νέα Υόρκη και Λονδίνο: New York University Press. σελ  . 86. ISBN  0-8147-3124-4 .
7.  Rodríguez Jiménez, José L. (1999). Αντισημιτισμός και η Ακροδεξιά στην Ισπανία (1962–1997) . [Ανάλυση των Τρεχουσών Τάσεων στον Αντισημιτισμό, 15]. Ιερουσαλήμ: Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, Vidal Sassoon Διεθνές Κέντρο για τη Μελέτη του Αντισημιτισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2013.
8.  García Bayardo, Diego (22 Οκτωβρίου 2000). "Ο Ναός της Βαβέλ. Τι είναι η Νέα Ακρόπολη;" . El Observador en Línea (276). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2012.
9.  Ramet, Sabrina P. (1998). Nihil Obstat: Θρησκεία, πολιτική και κοινωνική αλλαγή στην Ανατολική-Κεντρική Ευρώπη και τη Ρωσία . Duke University Press . σελ. 328. ISBN  0-8223-2070-3 .
10.  Bosch, Juan (1993). Για να κατανοήσουμε τις αιρέσεις. Επισκόπηση της νέας περιθωριακής θρησκευτικότητας . Estella: Verbo Divino. σελ. 53. ISBN  84-7151-897-X .
11.  Curbelo, Juana Berges (2006). Τα λεγόμενα νέα θρησκευτικά κινήματα στην ευρύτερη περιοχή της Καραϊβικής: σκέψεις πάνω σε ένα σύγχρονο πρόβλημα . Εκδόσεις CEA. σελ. 122. ISBN  978-959-7186-05-2 .
12.  Holland, Clifton L. (2010). «Νέα Πολιτιστική Ένωση Ακρόπολης» . Στο Melton, J. Gordon· Baumann, Martin, επιμ. Θρησκείες του Κόσμου: Μια Ολοκληρωμένη Εγκυκλοπαίδεια Πεποιθήσεων και Πρακτικών (2η έκδοση). ABC-CLIO. σελ.  2066–2067 . ISBN  9781598842036 .
13.  Dawson, Andrew (2016). Νέα Εποχή - Νέες Θρησκείες: Θρησκευτικός Μετασχηματισμός στη Σύγχρονη Βραζιλία (στα Αγγλικά) . Routledge. σελ. 3. ISBN  978-1-317-08848-6 . «Σε μία από τις λίγες τυπολογίες που προσφέρονται για νέα θρησκευτικά κινήματα στη Βραζιλία, ο Guerriero απαριθμεί τέσσερις κύριους τύπους. (...) Ο «τέταρτος τύπος» είναι «αποκρυφιστικής ή εσωτερικής» φύσης και είναι ο πιο ποικιλόμορφος από όλους. Αυτός ο τύπος αποτελείται από δύο υποομάδες τις οποίες ο Guerriero ταξινομεί σε σχέση με την οργανωτική συνοχή. Αποτελούμενη από τις «πιο οργανωμένες ομάδες», η πρώτη και «πρακτικά ανεξάντλητη», υποομάδα περιλαμβάνει: (...) τη Νέα Ακρόπολη.
14.  Faivre, Antoine (1994). Πρόσβαση στον Δυτικό Εσωτερισμό . Albany: SUNY Press. σελ  . 104. ISBN  0-7914-2178-3 .
15.  Landi, José (23 Νοεμβρίου 2010). «Μια αίρεση στο El Palillero;». La Voz Digital .
16. Αναφορά 2468
17.  Martínez, Ιανουάριος. «Ένας καθηγητής λυκείου διδάσκει ρατσιστικές θεωρίες σε ανηλίκους ». El País . Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2019 .
18. Μπος, 1993 , σελ. 61.
19.  Vidal, César (1992). «Νέα Ακρόπολη». Στο José Luis Coêlho Pires, Julián García Hernando, ed. Ο θρησκευτικός πλουραλισμός στην Ισπανία 2 (2η έκδοση). Αθηναϊκή Εταιρεία Εκπαίδευσης. σελ. 651-661. ISBN  84-7020-326-6 .
20.  Paredes, María (31 Δεκεμβρίου 2022). «Λούσιμο σε παγωμένο ποτάμι και χαστούκι: ένα πρώην μέλος της Νέας Ακρόπολης αφηγείται τις πρακτικές της «αίρεσης » . El Español . Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2025 .
21.  MIVILUDES (2024). «Έκθεση δραστηριότητας 2022–2024». Mission interministérielle de vigilance et de lutte contre les dérives sectaires (MIVILUDES) : 110-112.
22.  Clarke, Peter (2006). Νέες Θρησκείες σε Παγκόσμια Προοπτική: Μια Μελέτη της Θρησκευτικής Αλλαγής στον Σύγχρονο Κόσμο . Λονδίνο και Νέα Υόρκη: Routledge. σελ  . 217. ISBN  0-203-50833-5 .
23.  Westerink, Harry (11 Φεβρουαρίου 1998). «De fascistische aristocratie van Nieuw Akropolis» . Doorbraak .
24.  Contreras Bustos, Juan Carlos (24 Μαΐου 2004). «Νέα Ακρόπολη και το Ίδρυμα Hastinapura» . Εφημερίδα Tribuna . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2005.
25.  «Διεθνής Οργανισμός Νέα Ακρόπολη: Βιογραφία του Αναπληρωτή Διεθνούς Διευθυντή Georgios Alvarado». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2011 .
26.  "ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ (Θρησκευτικό Κίνημα)" . what-when-how . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 .
27.  "Νέα Ακρόπολη" . 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 .
28.  Martínez, Miguel (1997). «Η ιστορία ενός αυτοκράτορα: Jorge Angel Livraga Rizzi, Ιδρυτής της Νέας Ακρόπολης » . CESNUR (στα Αγγλικά) . Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019. «Σύμφωνα με τον Martínez, οι ηγέτες του NA κάποτε πρότειναν «να αναλάβουν την εξουσία σε κάποια χώρα και να δημιουργήσουν μία από αυτές τις πλατωνικές δικτατορίες που πρότεινε ο Livraga στο βιβλίο του Political Ideal ». Ωστόσο, ο Livraga επέλεξε αντ' αυτού να δημιουργήσει πυρήνες του NA σε όλο τον κόσμο».
29.  «[Σκεπτικιστές] Νέα Ακρόπολη: Εσωτερικοί Νεοναζί» . Σκεπτικιστές . 2000. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 .
30.  Οζαέτα, Οδυσσέας (15 Φεβρουαρίου 2017). «Νέα Ακρόπολη, μια αίρεση μεταμφιεσμένη σε πολιτιστικό και φιλανθρωπικό οργανισμό» . Οδυσσέας Οζαέτα - Επίσημη Σελίδα . Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 .
31.  Livraga, Jorge Ángel. «Εσωτερικοί Κανονισμοί της Νέας Ακρόπολης» . Redune . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2019 .
32.  Perlado, Miguel (24 Νοεμβρίου 2010). « Η Νέα Ακρόπολη υπονομεύει την προσωπικότητα » . Hemerosectas . Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 .
33. Livraga, Jorge Ángel. "Manual del Dirigente" . docdroid.net . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2019 .
34. Πιστοποίηση της εγκυρότητάς του, Κυβέρνηση της Χιλής, Υπουργείο Δικαιοσύνης, σε PDF Αρχειοθετήθηκε στις 4 Μαρτίου 2016 στο Wayback Machine ., στο Σαντιάγο της Χιλής, 15 Ιουνίου 2009.
35.  Annexes du Moniteur Belge: “Új Acropolis Filosófiai Iskola Kulturález Egyesület”, με ημερομηνία 5 Ιουνίου 2009
36. Λίστα με περισσότερες από 360 ενώσεις πολιτών από διάφορες χώρες, οι οποίες υπέβαλαν αίτηση σε πρόγραμμα συμμετοχής των πολιτών του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS), το 2006.
37. Κατάλογος Δεκεμβρίου 2006 με 35 οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που θα συμμετάσχουν στις δραστηριότητες του OAS. «Επιτροπή για τη Συμμετοχή της Κοινωνίας των Πολιτών στις Δραστηριότητες του OAS». Αναφέρει:

    Η Επιτροπή αποφάσισε να συστήσει στο Μόνιμο Συμβούλιο να συμφωνήσει με τη συμμετοχή των ακόλουθων 35 οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στις δραστηριότητες του ΟΑΚ:

    Η Επιτροπή αποφάσισε να συστήσει στο Μόνιμο Συμβούλιο να συμφωνήσει στη συμμετοχή των ακόλουθων 35 οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στις δραστηριότητες του ΟΑΚ.

38.  Moniteur nº 48, 9 Μαρτίου 1990, σελίδα. 4489
39. Nouvelle Acropole en Moniteur , για διαβουλεύσεις από το 2003
40. Nouvelle Acropole en Moniteur , για διαβουλεύσεις από το 1981 έως το 2002

🔧 Ακολουθεί Πλήρης προσαρμογή του παραπάνω κειμένου σε wiki markup (από την Τεχνητή Νοημοσύνη)

 Το πιο καταγγελτικό κείμενο που δεν κόβεται από την μονόπλευρη Ελληνική Βικιπαίδεια

(έτοιμο για επικόλληση – wiki markup)

Η παρακάτω πρόταση της Τεχνητής Νοημοσύνης αποτελεί έναν συμβιβασμό όπου παρουσιάζονται κάποιες κριτικές αλλά εξακολουθούν να αποκρύπτονται πολλά με σκοπό να μπορέσει να γίνει δεκτό στο αυστηρό περιβάλλον της Ελληνικής Βικιπαίδεια. Επίσης υπάρχει η διαβεβαίωση από την Τ.Ν. ότι το παρακάτω κείμενο πράγματι θα γίνει δεκτό από την Ελληνική Βικιπαίδεια αν κάποιος  απλά  το αντιγράψει και το επικολλήσει εκεί! Αν θέλει κάποιος μπορεί να πειραματιστεί για να ελέγξει αν ισχύουν οι διαβεβαιώσεις αυτές... 

---

Κριτική, ακαδημαϊκές ερμηνείες και κρατικές αξιολογήσεις για την Νέα Ακρόπολη

Στη διεθνή ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, ο όρος «οργάνωση υψηλού ελέγχου» ({{lang-en|high-control group}}) χρησιμοποιείται για την περιγραφή οργανώσεων που ασκούν συστηματικό έλεγχο στη συμπεριφορά, τη σκέψη και τη συναισθηματική ζωή των μελών τους, μέσω ιεραρχικών δομών, διαβάθμισης γνώσης και αυξημένων απαιτήσεων πειθαρχίας.<ref>Hassan, S. (2015). ''Combating Cult Mind Control''. Freedom of Mind Press.</ref>

Η κοινωνιολόγος Janja Lalich εισήγαγε την έννοια της «περιορισμένης επιλογής» ({{lang-en|bounded choice}}), σύμφωνα με την οποία τα μέλη τέτοιων οργανώσεων λαμβάνουν αποφάσεις εντός ενός αυστηρά οριοθετημένου ιδεολογικού και οργανωτικού πλαισίου, το οποίο διαμορφώνεται από την εσωτερική ιεραρχία και τους μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου της ομάδας.<ref>Lalich, J. (2004). ''Bounded Choice: True Believers and Charismatic Cults''. University of California Press.</ref>

Στο πλαίσιο αυτό, ακαδημαϊκοί ερευνητές επισημαίνουν ότι χαρακτηριστικά όπως η σταδιακή δέσμευση των μελών, η διαβάθμιση πρόσβασης στη γνώση, η αυστηρή εσωτερική πειθαρχία και η σαφής διάκριση μεταξύ «εσωτερικών» και «εξωτερικών» αποτελούν επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε οργανώσεις που μελετώνται υπό αυτό το πρίσμα.

Κρατικοί φορείς χρησιμοποιούν διαφορετική, διοικητική και θεσμική μεθοδολογία, βασισμένη σε καταγγελίες, μαρτυρίες και υπηρεσιακά δεδομένα. Στη Γαλλία, η Νέα Ακρόπολη αναφέρεται στην κοινοβουλευτική έκθεση της Εθνοσυνέλευσης για τις αιρέσεις (1995), καθώς και σε μεταγενέστερες ετήσιες εκθέσεις της MIVILUDES, της διακυβερνητικής αποστολής παρακολούθησης αιρετικών παρεκκλίσεων.<ref>Assemblée nationale française (1995). ''Rapport sur les sectes''.</ref><ref>MIVILUDES (2006–2022). ''Rapports annuels''. Gouvernement français.</ref>

Στις εκθέσεις αυτές, η οργάνωση καταγράφεται μεταξύ δομών που παρουσιάζουν χαρακτηριστικά αυξημένου εσωτερικού ελέγχου, ιεραρχικής οργάνωσης και πρακτικών που δύνανται να επηρεάζουν την αυτονομία των μελών, χωρίς να αποδίδεται νομικός χαρακτηρισμός ή ποινική αξιολόγηση.

Παράλληλα, διεθνή μέσα ενημέρωσης ευρείας κυκλοφορίας, όπως οι εφημερίδες Le Monde και El País, έχουν δημοσιεύσει έρευνες και αναλύσεις που εξετάζουν τη Νέα Ακρόπολη στο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης για οργανώσεις με αυστηρή εσωτερική δομή και αμφιλεγόμενες πρακτικές ένταξης και εκπαίδευσης μελών, ιδίως κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990.<ref>Le Monde, dossiers sur les mouvements sectaires.</ref><ref>El País, reportajes sobre movimientos esotéricos y nuevas religiones.</ref>

Ο οργανισμός απορρίπτει τις κριτικές αυτές και δηλώνει ότι λειτουργεί αποκλειστικά ως πολιτιστικός και εκπαιδευτικός φορέας, με στόχο τη φιλοσοφική καλλιέργεια και την εθελοντική προσφορά.. 

---

 Το παράλληλο κείμενο αλήθειας 

Πέρα από τους συμβιβασμούς και τις αστείες, επιφανειακές καταγγελίες που πρότεινε η Τεχνητή Νοημοσύνη, δημιουργήθηκε ένα πολύ πιο σοβαρό κείμενο. Αυτό περιλαμβάνει καταγγελίες κατά της οργάνωσης, για τις οποίες έχει ενημερωθεί επανειλημμένα, γνωρίζοντας όμως ότι οποιοσδήποτε προσπαθούσε να τις καταγράψει στη Βικιπαίδεια θα αντιμετώπιζε άμεση απόρριψη.

Το παρακάτω κείμενο συγκεντρώνει, σύμφωνα με την Τεχνητή Νοημοσύνη, όσα καταγγέλλονται καθημερινά παγκοσμίως για τη συγκεκριμένη οργάνωση, αλλά που δεν μπορούν να γίνουν δεκτά υπό το τρέχον καθεστώς της Ελληνικής Βικιπαίδειας.

Αυτό που ακολουθεί ονομάζεται «παράλληλο κείμενο αλήθειας». Πρόκειται για πολιτικό και ηθικό κείμενο μαρτυρίας και ανάλυσης, γραμμένο ώστε να εκφέρει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν στη Βικιπαίδεια. Στόχος του είναι να αποκαλύψει πτυχές της οργάνωσης που οι επίσημες πηγές δεν μπορούν ή δεν τολμούν να περιγράψουν.

Η Ελληνική Βικιπαίδεια δεν είναι διατεθειμένη να αποδώσει κριτικές για τη Νέα Ακρόπολη ούτε να παρουσιάσει την εσωτερική της πραγματικότητα. Κυρίως, δεν επιθυμεί να αναδείξει τη σταδιακή απώλεια της αυτονομίας των μελών της, όταν αυτή δεν αφήνει εμφανή ίχνη σε δικαστικές αποφάσεις ή επίσημα κρατικά έγγραφα.

Παράλληλο Κείμενο Αλήθειας – Μανιφέστο

Η Νέα Ακρόπολη παρουσιάζεται προς τα έξω ως σχολή φιλοσοφίας, πολιτισμού και εθελοντισμού. Αυτή η εικόνα δεν είναι τυχαία ούτε ψευδής με τη στενή έννοια· είναι μερική. Λειτουργεί ως προθάλαμος. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην είσοδο, αλλά στη διαδρομή.

Όποιος εισέρχεται, δεν καλείται εξαρχής να παραδώσει την κρίση του. Καλείται να μάθει, να συμμετάσχει, να πειθαρχήσει «λίγο». Η γνώση δεν προσφέρεται ως ελεύθερο πεδίο αναζήτησης, αλλά ως κλιμακωτή αποκάλυψη. Κάθε στάδιο συνοδεύεται από την υπόσχεση ότι το επόμενο θα δώσει βαθύτερο νόημα — και από τη σιωπηρή απαίτηση προσαρμογής.
Η ιεραρχία δεν επιβάλλεται με βία. Εσωτερικεύεται.
Η πειθαρχία δεν διατάσσεται. Εξιδανικεύεται.
Η υπακοή δεν ονομάζεται υπακοή. Ονομάζεται «αρετή», «καθήκον», «φιλοσοφική ωρίμανση».
Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική δεν απαγορεύεται τυπικά. Απονομιμοποιείται ηθικά.
Όποιος αμφισβητεί, δεν θεωρείται διαφωνών — θεωρείται «ανώριμος», «εγωιστής», «ανίκανος να κατανοήσει το ανώτερο όραμα». Η αμφιβολία μετατρέπεται σε προσωπικό ελάττωμα.
Έτσι οικοδομείται ένας μηχανισμός όπου η οργάνωση δεν χρειάζεται να επιβάλει σιωπή. Τα μέλη μαθαίνουν να σιωπούν μόνα τους.
Αυτό είναι που οι ακαδημαϊκές θεωρίες ονομάζουν «υψηλό έλεγχο» και «περιορισμένη επιλογή». Όχι επειδή υπάρχουν μυστικές εντολές, αλλά επειδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο επιτρέπεται να σκέφτεσαι, να αποφασίζεις και να αμφισβητείς έχει ήδη οριστεί από άλλους.
Οι κρατικές εκθέσεις καταγράφουν ενδείξεις.
Οι δημοσιογράφοι εντοπίζουν μοτίβα.
Αλλά αυτό που μένει εκτός θεσμικής καταγραφής είναι το πιο κρίσιμο: η διάβρωση της προσωπικής κυριαρχίας, που συντελείται αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς ένα μεμονωμένο γεγονός που να μπορεί να «σταθεί» σε δικαστική αίθουσα.
Όταν άνθρωποι που έζησαν αυτή την εμπειρία μιλούν, συχνά χαρακτηρίζονται ψεύτες, πικραμένοι ή αποτυχημένοι. Όμως αυτός ο χαρακτηρισμός λειτουργεί αμυντικά: αν απαξιωθεί ο μάρτυρας, δεν χρειάζεται να εξεταστεί η μαρτυρία.
Γι’ αυτό χρειάζεται αυτό το παράλληλο κείμενο.
Όχι για να αντικαταστήσει την εγκυκλοπαίδεια, αλλά για να θυμίζει ότι η αλήθεια ενός φαινομένου δεν εξαντλείται σε ό,τι είναι θεσμικά αποδεκτό να ειπωθεί.
Η φιλοσοφία, όταν γίνεται εργαλείο πειθαρχίας, παύει να είναι φιλοσοφία.
Και η σιωπή, όταν παρουσιάζεται ως αρετή, παύει να είναι επιλογή.

Η Νέα Ακρόπολη δεν είναι απλώς μια πολιτιστική ή φιλοσοφική σχολή. Είναι ένα πολιτικό και ηθικό πείραμα, όπου η εξωτερική εικόνα χρησιμοποιείται για να αποκρύψει την αλήθεια της εσωτερικής λειτουργίας: έναν κόσμο ελεγχόμενης σκέψης, πειθαρχίας και υποταγής.
Δεν είναι μυστικό ότι η οργάνωση χειρίζεται την πίστη, την φιλοσοφία και την εθελοντική προσφορά ως εργαλεία κοινωνικού ελέγχου. Αυτό που χαρακτηρίζεται ως «αυτοκαλλιέργεια» μετατρέπεται σε σύστημα που περιορίζει τη σκέψη, καθορίζει ποιοι είναι «έτοιμοι» και ποιοι όχι, και υποχρεώνει τους ανθρώπους να αποδεχτούν κανόνες που τους στερούν την κρίση και την ελευθερία τους.
Η ευθύνη δεν είναι μόνο των μελών· είναι κοινωνική και πολιτική. Κάθε φορά που η κοινότητα, τα μέσα, οι θεσμοί ή οι κυβερνήσεις αγνοούν ή υποβαθμίζουν αυτά τα φαινόμενα, γίνονται συνένοχοι στην διάβρωση της προσωπικής αυτονομίας. Ο δημόσιος διάλογος για την ελευθερία της σκέψης και της συνείδησης δεν μπορεί να σταματά σε ακαδημαϊκές κατηγοριοποιήσεις ή σε «ουδέτερα» κείμενα· η αλήθεια απαιτεί να ειπωθεί και να ακουστεί, όσο δύσκολη κι αν είναι.
Κάθε μηχανισμός που εκπαιδεύει τα μέλη του να υποτάσσονται, να σιωπούν, να αμφισβητούν τον ίδιο τους τον εαυτό, είναι ηθικά καταδικαστέος. Κάθε οργάνωση που χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία ή τον πολιτισμό ως μέσο κοινωνικού πειθαναγκασμού είναι υπεύθυνη για τη διαφθορά της ανθρώπινης ψυχής.
Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι η αλήθεια θα αναδυθεί μόνη της μέσα από αναφορές σε εκθέσεις ή δημοσιογραφικά άρθρα. Η αλήθεια απαιτεί πολιτική και ηθική θέση, απαιτεί να ονοματίσουμε αυτά που συμβαίνουν, και να καταδικάσουμε κάθε μορφή χειραγώγησης και ψυχολογικής υποδούλωσης.
Η σιωπή των θυμάτων, η απαξίωση των μαρτυριών τους, η αποσιώπηση των πειθαρχικών και ιεραρχικών μηχανισμών που λειτουργούν πίσω από τα φαινομενικά «φιλοσοφικά μαθήματα» αποτελεί κοινωνικό έγκλημα. Η ηθική ευθύνη βαραίνει όχι μόνο την οργάνωση, αλλά και όλους όσους ανέχονται ή αγνοούν αυτή την κατάσταση.
Η δημόσια καταγγελία δεν είναι επιλογή· είναι καθήκον. Η αντίσταση στην ηθική κατάλυση της αυτονομίας και της ελεύθερης σκέψης δεν είναι ακραία κίνηση· είναι υποχρέωση κάθε ανθρώπου που σέβεται την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.
Όσοι φοβούνται να μιλήσουν, όσοι αποσιωπούν, όσοι δικαιολογούν: γίνονται συνένοχοι.
Η αλήθεια δεν μπορεί πλέον να περιμένει· πρέπει να ακουστεί δυνατά, ξεκάθαρα, και χωρίς φόβο.

Η πραγματική βλάβη δεν μετριέται σε δικαστικές αποφάσεις ή εκθέσεις. Είναι η διάβρωση της προσωπικής ελευθερίας, της αυτονομίας και της κρίσης. Κάθε κοινωνία που επιτρέπει ή αγνοεί αυτούς τους μηχανισμούς είναι συνένοχη.
Η Νέα Ακρόπολη χρησιμοποιεί τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό ως εργαλεία χειραγώγησης, και κάθε μέλος που σιωπά ή παραμένει αδρανές γίνεται ακούσιος συνένοχος.
Η δημόσια καταγγελία είναι όχι επιλογή, αλλά ηθική υποχρέωση. Η αντίσταση στην πνευματική και ψυχολογική υποδούλωση δεν είναι ριζοσπαστική· είναι καθήκον κάθε ανθρώπου που σέβεται την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την προσωπικότητα.

Η αλήθεια δεν περιορίζεται σε θεσμικά αποδεκτά πλαίσια. Η φιλοσοφία, όταν μετατρέπεται σε μέσο πειθαναγκασμού, παύει να είναι φιλοσοφία. Η σιωπή, όταν παρουσιάζεται ως αρετή, παύει να είναι επιλογή.

Η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί δυνατά, ξεκάθαρα, και χωρίς φόβο. Η ευθύνη βαραίνει όλους όσους γνωρίζουν αλλά αποσιωπούν.

Στην Καινή Διαθήκη (Κατά Ματθαίον 22,29) είναι γραμμένο: "Πλανάσθε μη ειδότες τας γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού." 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 10 Πρωτότυπο κείμενο

26 μη ουν φοβηθητε αυτους ουδεν γαρ εστιν κεκαλυμμενον ο ουκ αποκαλυφθησεται και κρυπτον ο ου γνωσθησεται

27 ο λεγω υμιν εν τη σκοτια ειπατε εν τω φωτι και ο εις το ους ακουετε κηρυξατε επι των δωματων

28 και μη φοβηθητε απο των αποκτεινοντων το σωμα την δε ψυχην μη δυναμενων αποκτειναι φοβηθητε δε μαλλον τον δυναμενον και ψυχην και σωμα απολεσαι εν γεεννη.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 10 Μετάφραση

26Μην τους φοβηθείτε λοιπόν.

»Δεν υπάρχει τίποτε καλυμμένο που δε θα ξεσκεπαστεί και τίποτα κρυφό που δε θα μαθευτεί. 27Αυτό που σας λέω στα σκοτεινά, πέστε το στο φως· κι αυτό που ακούτε ψιθυριστά στ’ αυτί, διακηρύξτε το από τους εξώστες.

28»Μη φοβηθείτε αυτούς που σκοτώνουν το σώμα, αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή. Αντίθετα, να φοβηθείτε όποιον μπορεί να καταστρέψει ψυχή και σώμα στην κόλαση

Δίδαγμα από το λυχνάρι Κατά Λουκάν Κεφάλαιο 8 Πρωτότυπο κείμενο
16 Οὐδεὶς δὲ λύχνον ἅψας καλύπτει αὐτὸν σκεύει ἢ ὑποκάτω κλίνης τίθησιν, ἀλλ᾿ ἐπὶ λυχνίας ἐπιτίθησιν, ἵνα οἱ εἰσπορευόμενοι βλέπωσι τὸ φῶς. 17 οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται, οὐδὲ ἀπόκρυφον ὃ οὐ γνωσθήσεται καὶ εἰς φανερὸν ἔλθῃ. 18 βλέπετε οὖν πῶς ἀκούετε· ὃς γὰρ ἐὰν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ὃς ἐὰν μὴ ἔχῃ, καὶ ὃ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

Το λυχνάρι και ο λυχνοστάτης (Μκ 4:21-25) Μετάφραση
16«Κανένας όταν ανάβει το λυχνάρι δεν το καλύπτει με κάποιο σκεύος ούτε το βάζει κάτω απ’ το κρεβάτι. Το τοποθετεί πάνω στο λυχνοστάτη, για να βλέπουν το φως όσοι μπαίνουν στο σπίτι. 17Δεν υπάρχει τίποτε κρυφό που δε θα γίνει φανερό και τίποτε μυστικό που δε θα μαθευτεί και δε θα έρθει στο φως. 18Προσέξτε λοιπόν καλά αυτά που ακούτε, γιατί όποιος έχει θα του δοθεί, και όποιος δεν έχει, κι αυτό που νομίζει ότι έχει θα του αφαιρεθεί»

Ιερεμίας 23:

29Δεν είναι ο λόγος μου ως πυρ; λέγει ο Κύριος· και ως σφύρα κατασυντρίβουσα τον βράχον;

30Διά τούτο, ιδού, εγώ είμαι εναντίον των προφητών, λέγει Κύριος, οίτινες κλέπτουσι τους λόγους μου, έκαστος από του πλησίον αυτού.

31Ιδού, εγώ είμαι εναντίον των προφητών, λέγει Κύριος, οίτινες κινούσι τας γλώσσας αυτών και λέγουσιν, Αυτός λέγει.

32Ιδού, εγώ είμαι εναντίον των προφητευόντων ενύπνια ψευδή, λέγει Κύριος, οίτινες διηγούνται αυτά και πλανώσι τον λαόν μου με τα ψεύδη αυτών και με την αφροσύνην αυτών· ενώ εγώ δεν απέστειλα αυτούς ουδέ προσέταξα αυτούς· διά τούτο ουδόλως θέλουσιν ωφελήσει τον λαόν τούτον, λέγει Κύριος.

Β Θεσ. 2,8 καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ·

Β Θεσ. 2,9 οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ᾿ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους

Β Θεσ. 2,10 καὶ ἐν πάσῃ ἀπάτῃ τῆς ἀδικίας ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις, ἀνθ᾿ ὧν τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τὸ σωθῆναι αὐτούς·

Β Θεσ. 2,11  καὶ διὰ τοῦτο πέμψει αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐνέργειαν πλάνης εἰς τὸ πιστεῦσαι αὐτοὺς τῷ ψεύδει,

Β Θεσ. 2,12  ἵνα κριθῶσι πάντες οἱ μὴ πιστεύσαντες τῇ ἀληθείᾳ, ἀλλ᾿εὐδοκήσαντες ἐν τῇ ἀδικίᾳ.